که ایران چو باغیست خرم بهارشکفته همیشه گل کامکاراگر بفکنی خیره، دیوار باغچه باغ و چه دشت و چه دریا، چه راغنگر، تا تو دیوار او نفکنیدل و پشت ایرانیان، نشکنیکزان پس بود غارت و تاختنخروش سواران و کین آختنزن و کودک و بوم ایرانیانبه اندیشه بد مَنه، در میان فردوسی
